در ماجرای سفر رئیس ستاد بحران کشور به روستای طولای قشم، که قرار بود عصر چهارشنبه سوم دیماه ۱۴۰۴ انجام شود، همین سناریوی تکراری بار دیگر به اجرا درآمد.
دیدار و جلسهای که زمان آن ساعت ۱۵ اعلام شده بود، پس از بیش از دو ساعت معطلی خبرنگاران و مسئولان محلی، ابتدا به ساعت ۱۷ موکول شد؛ اما در نهایت، رئیس ستاد بحران کشور حتی نتوانست شرایط سفر به قشم را مدیریت کند. در حرکتی قابل تأمل، پس از ورود به اسکله شهید ذاکری قشم، مسیر فرودگاه در پیش گرفته شد تا مردم سیلزده طولا و مسئولان جزیره، بار دیگر از دیدار یک مقام ملی بینصیب بمانند.
این نخستین بیمهری نیست؛ پیش از این نیز دبیر شورایعالی مناطق آزاد، وزیر کشور و وزیر اقتصاد سهمی از این بیتوجهی داشتهاند و اکنون نوبت به رئیس ستاد بحران کشور رسیده است.
گروه رسانهای «صدای قشم» از همین تریبون، صدای اعتراض هزاران قشموندی است که در معادلات ملی دیده نمیشوند و تنها در فصل سفرهای زمستانی و جلسات تشریفاتی به یاد میآیند؛ سفرهایی که بیشتر به کامجویی گردشگری شباهت دارد تا انجام مأموریت و پاسخگویی به مطالبات مردم.
قشم به جزیرهای برای سرویسدهی یکطرفه به مسئولان کشور تبدیل شده است؛ جزیرهای که نه از اعتبارات ویژه ملی بهرهمند میشود و نه سهمی متناسب از هزینهکردهای دولت دارد.
امید است این زنجیره تلخ و فرساینده روزی گسسته شود و مسئولان کشوری و نمایندگان مجلس به یاد آورند که قشم نیز پارهای از تن این سرزمین و بخشی از حوزه مسئولیت و نمایندگی آنان است؛ نه فقط مقصدی برای سفرهای انتخاباتی.
به امید آنکه قشم، بالاخره در سپهر ملی دیده شود.
یادداشت: نصیر عالیخانی
